Emperyalist güçler…Dünyayı bir pazar gibi görenler,Toprakları rakam,İnsanları istatistik sananlar. Masalarda çizdiniz haritaları,Cetvellerle böldünüz ülkeleri.Ama bilmediniz;Bir halkın kalbiKağıt üzerinde bölünmez. Petrol kokan savaşlar kurdunuz,Altın uğruna şehirler yaktınız.Bir çocuğun ekmeğini çalıpAdına “düzen” dediniz. Tanklarınız yürüdü sokaklarda,Uçaklarınız göğü parçaladı.Ama her bomba düştüğündeToprağa sadece insanlar değil,Vicdanınız da gömüldü. Bir yerde anneler ağladı,Bir yerde çocuklar sustu.Bir yerde şehirler kül oldu,Ama…

Sana bir mektup yazdım;göndermeye cesaret edemediğim… Zarfı kapalı kaldı geceler gibi;içinde suskunluğum, pişmanlığım. Her cümlesi yarım,her satırı biraz kırgın. Adını yazınca titredi kalem;kalbimden önce elim yorgun. “İyiyim.” diye başladım;en büyük yalanım oydu. Sensizlikle geçen yıllarhangi kelimeye sığdı ki doğru? Bir özür iliştirdim köşesine;geç kalmış, eskimiş. “Affet.” demeye utandım;zaman senden önce gitmiş. Yırtmadım mektubu,yakmadım da… Bir…

İlk aşkım, ilk heyecanım,Kalbimde çarpan en deli zamanım.Bir bakışınla değişti mevsimler,Adını fısıldadı rüzgârım. Çocuktum belki, acemi, ürkek,Ellerin değse yanardı yürek.Gülüşün bir bahar sabahı,Gözlerin en derin mavi gök. Ne kadar geçse de aradan yıllar,İlk sevda unutulmaz, saklı kalır anılar.Bir kalpte bir isim vardır ya hep,İşte sen… o ilk yazılan satırlar. ✍️ Celal Özdemir

El ele sokaklarda yürürdük seninle,Gülüşlerin rüzgârda savrulan yaprak gibi hafif.Dünyamız küçüktü, kalbimiz masum,Ve gözlerimiz her şeyin büyüsünü saklıyordu. İlk “merhaba”n hâlâ kulağımda,Bir bakışınla dururdu zaman.O küçük eller birbirine kenetlendiğindeEvren sadece bizim için nefes alıyordu. Yıllar geçti, yollar ayrıldı,Ama rüzgârın sesiyle bazen sen gelirsin aklıma. Çocukluk sevgilim,Sen geçmişimin en saf,En güzel hatırasısın. ✍️ Celal Özdemir

Seni hâlâ seviyorum,Bunu zaman bile silemedi.Yıllar geçti, yollar değişti,Ama sevdam hiç değişmedi. Adını anmasam daİçimde susmayan bir ses var.Her gidişinde biraz daha eksildim,Ama sevgim hep tamam kaldı. Seni hâlâ seviyorum,Bir alışkanlık değil bu.Ne unutuş, ne kabulleniş;Bu, içimde büyüyen bir yara. Belki sen çoktan vazgeçtin,Belki başka hayatlara karıştın.Ama bil ki bir yerdeSeni hâlâ seven bir kalp…

İlk aşkım,Adını söyleyince ürperen sesimdi benim. Ne sevmesini biliyordum,Ne de vazgeçmeyi…Sadece inanıyordum. Bir bakışla büyüdü içimde,Bir gülüşle yer etti kalbime. Dünya küçüktü o zaman.Bir sen vardın,Bir de masum hayallerim. Elini tutamadım belki,Ama yıllar geçti,Hâlâ aynı yerden sızlıyor hatıran. İlk aşk dediğinUnutulmaz değil…İyileşmez. Mazide kaldın sanırlar,Oysa her yeni sevdanın başındaİlk seni arar kalbim. Çünkü insanBir kere…

Okul bahçesinde kaldı adın,Bir köşede paslı bir umut gibi.Zil çaldı, herkes sınıfa döndü,Biz başka hayatlara dağıldık. Aynı sıraya hiç oturamadık,Hep bir boşluk vardı aramızda.Ben defterimde seni büyüttüm,Sen başka hayallerde kayboldun. Kantinde yarım kalan çay gibiSoğudu içimde bekleyişin.Bir bakış yetti sanmıştık,Meğer ömür istermiş kavuşmak. Mezuniyet günü sustu her şey;Ne vedaya cesaretim vardı,Ne “kal” demeye gücüm. Sen…

Özgürlük,Bir kapıyı çarpmak değil,Ardına bakmadan çıkmak hiç değil. Özgürlük,İçimdeki korkuya rağmenYerimde durabilmek bazen. Bir sigara dumanı gibiDağılmak ister insan,Ama külü avucunda kalır. Özgürlük,Kimseye anlatmak zorunda kalmadanSusabilmektir biraz da. Ne zincir sesidir hep duyulan,Ne de yüksek bir slogan. Özgürlük,Geceyle barışmak,Yalnızlığı inkâr etmedenKendine “buradayım” diyebilmektir. Ben özgürlüğüBir gidişte değil,Kalıp da değişebilmekte öğrendim. Ve en çok da şunu…

Bizim mahallenin çocukları…Dizleri yaralı,Yüreği tertemiz olanlar. Topu yamalıydı belki,Ama hayalleri kocamandı. Akşam ezanına kadar süren özgürlük,Bir tas suyla biten kavgalar,Bir gülüşle barışılan hayat… Kimimiz erken büyüdü,Kimimiz hâlâ o sokakta kaldı. Bizim mahallenin çocuklarıZengin değildi,Ama yalnız da değildi. Yan yana durmayı,Düşeni kaldırmayıOrada öğrendik. Şimdi herkes başka bir yolun ucunda,Ama ne zaman içimiz daralsaAklımıza aynı yer düşüyor:…

Bu şiiri sana yazdım,Kimse okumasa da olur.Gece anlar, sigara anlar,Bir de suskunluğum… Adını koymadım dizelere,Korktum kirlenir diye.“Sen kal” dedim içimde,Şiir olurken bile gitmedin. Bu şiiri sana yazdım,Yarım kalmış cümlelerle,“Keşke”nin yükünü taşıyanYorgun kelimelerle… Bir gün okursan bil kiBen çoktan susmuş olurum,Ama bu şiir hâlâSeni bekliyor olur. ✍️ Celal Özdemir

Sararmış bir resim buldum çekmecenin dibinde,Gülüşün kalmış içinde, ben kalmamışım sende.Zaman buruşturmuş bizi, köşeleri yırtık,Bakınca anladım… en çok hatıralar kırık. Bir arka yüzü var yazısız, suskun ve yarım,Ne sen beni sorarsın, ne ben sana varım.Gençliğim bakıyor gözlerimden bana,Bir “keşke” asılı kalmış o eski zamana. Resmi yerine koydum, kalbim titredi bir an,Bazı aşklar saklanır…Sararsa da silinmez…

Kirli dünya, kirli sokaklar,Gözlerimde yorgun bakışlar.Adalet susmuş, vicdan kayıp,Her köşede, her karanlıkta bir ayıp. Gözyaşı dökülür beton üstüne,Sevda, umut hepsi çöpe düşer yine.Rüşvet, hırs, kin kol gezer,Masum kalpler acı çeker birer birer. Ama bilirim, bir gün doğacakKirli dünya bir nebze arınacak.Yalnızca bekleyeceğiz sabırlaVe seveceğiz umutla, canla. ✍️ Celal Özdemir