Madımak’ta yandık,Başbağlar’da kurşunlandık.Siz bizikendiniz gibi sandınız amaaramızda bir fark vardı: Biz insandık. Aynı toprağın çocuklarıydık,aynı göğe kaldırdık başımızı.Ama birileriateşi, kurşunu ve nefretibize miras bıraktı. Yine de bilsin herkes:Biz kin büyütmedik yüreğimizde,çünkü kanla yazılan her acının üstündebir tek şey kalır sonunda: İnsan olmak. ✍️ Celal Özdemir

Yanarken ağaçlarçatırdayarak bağırıyorlardı. Doğarken beşiğimiz,doyarken kaşığımız,kapımız, eşiğimiz olangüzelim ağaçlar… Tavşanlar, sincaplar,yılanlar, böcekler,kuşlar, kelebekler,ceylanlar, geyikleralev alev yanıyorlardı. Siyaha dönüşürken yeşillikleralevlere doğru uçuyordu keklikler.Belli ki eşini ya da yavrusunu arıyorlardı.Ateşte yanmayanlar nereden bilsinler? Ateş düştüğü yeri yakıyor…Kimi ağaçlar için kendisi de yanıyor,kimi umarsızca gülüp oynuyor.Yanan sadece canlılar değil ki;bir ülkenin geleceği yanıyor… Bir gün küle döner bu…

Önce evler betonlaştı,sonra kalpler. Ardındansokağımızdaki çeşme kurudu,gözlerimizdeki neşe gibi. Çocuk sesleri azaldı,kapı önleri sessizleşti.Bir zamanlar gülüşlerle doluo eski mahalleyavaş yavaş sustu. Pek bir şey kalmadı eskilerden;bir sen,bir ben,birkaç yoldaş,birkaç yaren… Ve şimdibaşımızın üstünde dönendüzeni bozuk bir evren. Beton yükseldikçeinsan biraz daha küçüldü. Ve anladım ki;şehir büyüdükçeinsan yalnızlaşıyor. ✍️ Celal Özdemir

Bıktım nazlarından, yalanlarından,kendini beğenmiş tavırlarından.Daha fazlasını çekemez bu can;nereden incelirsekopsun oradan… Ne sözlerine kaldı inancım,ne de gözlerinde eski bir ışık.Bir zamanlar gönül verdiğim yarmeğer kalbime düşenen büyük yanılgıymış. Artık ne yolunu beklerim,ne adını anarım gecelerde.Kırıldıysa gönül bir yerinden,bırak kader ne yazdıysakopsun oradan… ✍️ Celal Özdemir

Bugün bir dosttan haberini aldım,yüreğim sıkıştı, öylece kaldım.O anlattıkça ben maziye daldım;geçmişi andıkça ağladım bugün. Duydum bir başkasıyla evlenmişsin,kızına benim adımı vermişsin.“Onu hâlâ seviyorum.” demişsin;duyunca hıçkırıp ağladım bugün. Sen de inattın, ben de senden inat,birbirimizde arardık kabahat.Gelinin olmadım, sen bana damat;pişmanlık duyup da ağladım bugün. Duydum bir başkasıyla evlenmişsin,kızına benim adımı vermişsin.“Onu hâlâ seviyorum.” demişsin;duyunca…

Seninle son görüşmemizdeakasya çiçek döküyordu.Yaz mevsimi bitiyordu,kırlangıçlar göç ediyor,uzaklara gidiyordu. Bir plakçının dükkânınıntahta kasalı hoparlöründebir şarkı yankılanıyordusokağın içinde. Ve “Unutamazsın” şarkısınısöylüyordu Ayşe Mine… Sanki şarkılar bileayrıldığımızı biliyor,bizim için söylüyordu. Geçse de aradansensiz onca zaman,yalan değilmişo şarkıda anlatılan. Hiçbir şey yok unutulan…Bitmedi hiç yıllardıryüreğimdeki sevdan. Gitmedi hiç yıllardıro şarkı kulağımdan… ✍️ Celal Özdemir

Bu sokağın her yerindesenin ayak izlerin var.Yüreğimin derinindebıraktığın közlerin var. Dili olsa da konuşsagezindiğim bu sokaklar;seni hâlâ sevdiğimibir de onlar anlatsalar. Akasyalar, manolyalarsanki nispet yapıyorlar.Unutmuşlar kokusunu,senin gibi kokuyorlar. Dili olsa da konuşsagezindiğim bu sokaklar;seni hâlâ sevdiğimibir de onlar anlatsalar. ✍️ Celal Özdemir

Bir rüyaydın, girdin çıktın düşümden;bir sevdaydın, geldin geçtin başımdan.Sen beni vurdun, gittin döşümden;yalvarsan da gelmem artık peşinden. Bir zaman gönlümde taht kurmuştun,gözlerime bakıp söz vermiştin.Bir anda sırtımı dönüp gitmişsin;yalvarsan da gelmem artık peşinden. Artık ne adını anar dilim,ne de yolunu bekler gözlerim.Kırılan kalbin yoktur merhemi;yalvarsan da gelmem artık peşinden. ✍️ Celal Özdemir

Olur ya… Bir gün karşılaşırsak;ben anlatayım, sen dinle,sen anlat, ben dinleyeyim. Ben ağlayayım, sen gözümü sil;sen ağla, ben gözünü sileyim. Sonra yinesen evine git,ben dertlerime gideyim. Yeter kison defa göreyim… Ve sonrakalabalığın içindeiki yabancı gibiyavaşça uzaklaşalım. Çünkü bazı aşklargeri dönmek için değil,hatırlanmak için yaşanır. ✍️ Celal Özdemir

Bir daha dünyaya gelirsem eğer,bil ki ben yine seni seveceğim.“Tanrı’dan dileğin nedir?” deseler,ben Tanrı’dan seni dileyeceğim. Seninle yaşamak her şeye değer,seninle olmak cennete eş değer.Tanrım sana neşe, mutluluk versin;güldükçe yüzünde açsın filizler. Ağarsa saçların, geçse seneler,ben o zaman da seni seveceğim.Tanrı’ya söz verdim, sana söz verdim;ben sonsuza dek seni seveceğim. Seninle yaşamak her şeye değer,seninle…

Güneş battı, hüzün bastı,gün karardı, kuşlar sustu.Ben hiç böyle olmamıştım;içime bir ateş düştü. Beceremedik sevmeyi,huy ettik küsüp gitmeyi.Ne çok istiyorum bilsenseni son defa görmeyi. Bir gün yolum düşer isesessiz geçen o sokaktan,bil ki hâlâ izlerin varyüreğimin en derin katından. ✍️ Celal Özdemir

Yıllar sonra; Beni gördüğünde, Nasıl da şaşırıp, Kalmıştın öylece ! Benim ise; Yaşlar dökülmüştü, Didelelerimden ince, ince… Her şey oraya kadarmış. Tam kavuştuk derken, Kendimizce, Ayırdılar bizi kahpece. Şimdi ben her gece; Ağlıyorum, Ağlıyorum işte ! Sessiz, sessiz. Hep ağladım; Zaten senelerce… Celal Özdemir

Sorarsanız ben nerdeyim;gurbetin gurbetindeyim.Acıdayım, kederdeyim;gurbetin gurbetindeyim. Ne kapımı çalanım var,ne hâlimi soranım var.Ne sesimi duyanım var;gurbetin gurbetindeyim. Gündüz biter, güneş batar,hüzün çöker katar katar.Ne yerim var ne yurdum var;gurbetin gurbetindeyim. ✍️ Celal Özdemir