Ben daha dün bir çocuktum,Ne zaman ihtiyar oldum?Gül dalında tomurcuktum,Ne zaman sarardım, soldum? Bir gün gün yüzü görmeden,O vefasız yar gelmeden,Muradıma eremeden,Ne zaman ihtiyar oldum? Böyle değildi saçlarım,Ne kirpiğim, ne kaşlarım.Tanımaz oldu dostlarım;Ne zaman ihtiyar oldum? Bir gün gün yüzü görmeden,O vefasız yar gelmeden,Muradıma eremeden,Ne zaman ihtiyar oldum? ✍️ Celal Özdemir

Bir doktor baktı yarama,Dedi ki bu başka yara.Lokman bile bulamamış,Boş yere çare arama. Dedi ilacı bulunmaz,Aşka düşen iflah olmaz.Senin yaran başka yara,Fitil tutmaz, sargı tutmaz. ✍️ Celal Özdemir

Ne güzel seniGözdağı’na çıkıpyükseklerden seyretmek,ey şirin Pendik… Ne güzel Gözdağı’ndanseyretmek adaları,asfalttan geçen arabaları,uzakta fenerleri yanan balıkçıları,Yalova’dan görünen ışıkları…Güzeller güzeli Pendik. Aydos ormanlarısenin saçların.Gözdağı tepesisenin gerdanın.Caddelerin kolların,sahildeki kayalar ayakların. Feribottan inecek bir damadınyarini bekleyen gelinigibisin Pendik. Sahilde gezerken âşıklarınşarkılar söylüyor martıların.Kuş parkındakanat çırparken kuşların,huzur içinde oturuyorgençlerin, ihtiyarların. Ey güzeller güzeli Pendik;sen ne güzel diyarsın… ✍️ Celal…

Yeter, oynama benimle;söz veriyor, gelmiyorsun.Seni seven âşığınıadam gibi sevmiyorsun. Sen kendini belli ettin,yıllarca beni beklettin.Tertemiz duygularımıyalanlarınla kirlettin. Yemininin, antlarınınarkasında durmazsın sen.Döktüğüm gözyaşlarımındamlasına değmezsin sen. Sen kendini belli ettin,yıllarca beni beklettin.Tertemiz duygularımıyalanlarınla kirlettin. ✍️ Celal Özdemir

Bu kaçıncı mevsim, kaçıncı bahar?Gelmen için daha ne kadar yıl var?Birer birer sararıp soldu şimditakvimlerden kopardığım yapraklar. Günlere hafta ekledim,haftalara ay ekledim.Aylara yılı ekledim;yine de yar, sen gelmedin. Nerelerdesin? Söyle, ben geleyim.Mutlu musun, mutsuz musun bileyim.Varsa Tanrı’dan benim bir dileğim,dünya gözüyle son defa göreyim. Günlere hafta ekledim,haftalara ay ekledim.Aylara yılı ekledim;yine de yar, sen gelmedin….

Seni düşününce bazeniç çekiyorum derinden.Sen yaralı, ben yaralı;bir şey gelmiyor elimden. Yakıyorum bir sigara,vuruyorum duvarlara.Ağlayasım gelir o anhem de bağıra bağıra. Yanıyorum ateşlerde,günlerim geçtikçe böyle.Kısmet değilmiş sevgilim;kavuşamadık seninle. ✍️ Celal Özdemir

Ahu gibi bakışına vuruldum,Yitirdim aklımı, bir deli oldum.Özenmiş yaratmış seni Yaradan;Boncuk boncuk gözlerinde kayboldum. Halhal olsam ayağına sarılsam,Toprak olsam yollarına serilsem,Rüzgâr olsam da sinene savrulsam…Sever misin beni, Türkmen güzeli? Bir gülüşün bahar olur içimde,Bir bakışın yıldız olur gecemde.Adın düşer gönlümün her deminde;Sever misin beni, Türkmen güzeli? Düşlerimde dolaşırsın gizlice,Adını anarım her gün her gece.Bir gün…

Sevip de ayrıldığın zamaniki yabancı oluyor insan.Gelip geçtikçe yanındansızım sızım sızlıyoriçindeki kanayan yaran. Ne bir merhaba diyebiliyorsun,ne yüzüne bakabiliyorsun.Yabancıdan da yabancısın artık;çaresizce hep içine ağlıyorsun. İzin vermiyor yine de gururun,gözyaşlarını bile saklıyorsun. ✍️ Celal Özdemir

Sensiz bu şehrinher yanı ıssız.Sokaklar sessiz,gülleri kokusuz. Vakit gecenin tam ortası.Ellerim cebimde yürüyorumuzayan kaldırımlar boyunca.Hem yorgunumhem uykusuz. Sensiz bu şehrincaddeleri karanlık,bulutlar ağlamaklı,gökyüzü bulanık. Ben ise paramparçayım bu gece…Böyle olur muydum, bilmemolmasaydım sana âşık. Sahilde dalgalar konuşuyorama kimse duymuyor sesini.Martılar bile susmuş,gece ağır bir hüzün gibişehrin omuzlarına çökmüş. Ve ben anlıyorum artık;şehir aynı şehir,sokaklar aynı sokaklar……

Yıllar sonra seninlekarşılaşmak da varmış kaderde.Ne senden bir eser kalmışne de bende… Sana diyemediğimiki kelimelik bir cümlehep dert oldu yıllarca içimde. Merak edersen neydi diye,bırak kalsındurduğu yerde. En güzeli;evli evine,köylü köyüne… ✍️ Celal Özdemir

Eskidendostlarım vardı.Akrabalarımdan yakın,akrabalarım kardeşten yakın,kardeş isecanımdan yakındı. Şimdibir ben kaldım. Canım kardeşimden uzak,kardeşim akrabalarımdan uzak,akrabalarım dostlarımdan uzak…Dostlarım iseellerden uzak oldu. Ve şimdibir akşam vaktikendimle oturuyorum. Anlıyorum kiinsanı yalnız bırakanmesafeler değil… insanların değişmesidir. ✍️ Celal Özdemir

Barikatlar kurdumyüreğimin her yerine,vefasızlar gelip bir dahaişgal etmesinler diye. Eylemler yaptım,protestolar, direnişler…Ve duygularımdadevrimler. Artık kimseeski yolları bulamaz. Çünkü beno yolları çoktan yaktım. Ve bilsin herkes:Bu kalbe bundan sonrane işgal varne teslimiyet. ✍️ Celal Özdemir

Madımak’ta yandık,Başbağlar’da kurşunlandık.Siz bizikendiniz gibi sandınız amaaramızda bir fark vardı: Biz insandık. Aynı toprağın çocuklarıydık,aynı göğe kaldırdık başımızı.Ama birileriateşi, kurşunu ve nefretibize miras bıraktı. Yine de bilsin herkes:Biz kin büyütmedik yüreğimizde,çünkü kanla yazılan her acının üstündebir tek şey kalır sonunda: İnsan olmak. ✍️ Celal Özdemir

Yanarken ağaçlarçatırdayarak bağırıyorlardı. Doğarken beşiğimiz,doyarken kaşığımız,kapımız, eşiğimiz olangüzelim ağaçlar… Tavşanlar, sincaplar,yılanlar, böcekler,kuşlar, kelebekler,ceylanlar, geyikleralev alev yanıyorlardı. Siyaha dönüşürken yeşillikleralevlere doğru uçuyordu keklikler.Belli ki eşini ya da yavrusunu arıyorlardı.Ateşte yanmayanlar nereden bilsinler? Ateş düştüğü yeri yakıyor…Kimi ağaçlar için kendisi de yanıyor,kimi umarsızca gülüp oynuyor.Yanan sadece canlılar değil ki;bir ülkenin geleceği yanıyor… Bir gün küle döner bu…

Önce evler betonlaştı,sonra kalpler. Ardındansokağımızdaki çeşme kurudu,gözlerimizdeki neşe gibi. Çocuk sesleri azaldı,kapı önleri sessizleşti.Bir zamanlar gülüşlerle doluo eski mahalleyavaş yavaş sustu. Pek bir şey kalmadı eskilerden;bir sen,bir ben,birkaç yoldaş,birkaç yaren… Ve şimdibaşımızın üstünde dönendüzeni bozuk bir evren. Beton yükseldikçeinsan biraz daha küçüldü. Ve anladım ki;şehir büyüdükçeinsan yalnızlaşıyor. ✍️ Celal Özdemir