Seni düşününce bazeniç çekiyorum derinden.Sen yaralı, ben yaralı;bir şey gelmiyor elimden. Yakıyorum bir sigara,vuruyorum duvarlara.Ağlayasım gelir o anhem de bağıra bağıra. Yanıyorum ateşlerde,günlerim geçtikçe böyle.Kısmet değilmiş sevgilim;kavuşamadık seninle. ✍️ Celal Özdemir

Ahu gibi bakışına vuruldum,Yitirdim aklımı, bir deli oldum.Özenmiş yaratmış seni Yaradan;Boncuk boncuk gözlerinde kayboldum. Halhal olsam ayağına sarılsam,Toprak olsam yollarına serilsem,Rüzgâr olsam da sinene savrulsam…Sever misin beni, Türkmen güzeli? Bir gülüşün bahar olur içimde,Bir bakışın yıldız olur gecemde.Adın düşer gönlümün her deminde;Sever misin beni, Türkmen güzeli? Düşlerimde dolaşırsın gizlice,Adını anarım her gün her gece.Bir gün…

Sevip de ayrıldığın zamaniki yabancı oluyor insan.Gelip geçtikçe yanındansızım sızım sızlıyoriçindeki kanayan yaran. Ne bir merhaba diyebiliyorsun,ne yüzüne bakabiliyorsun.Yabancıdan da yabancısın artık;çaresizce hep içine ağlıyorsun. İzin vermiyor yine de gururun,gözyaşlarını bile saklıyorsun. ✍️ Celal Özdemir

Sensiz bu şehrinher yanı ıssız.Sokaklar sessiz,gülleri kokusuz. Vakit gecenin tam ortası.Ellerim cebimde yürüyorumuzayan kaldırımlar boyunca.Hem yorgunumhem uykusuz. Sensiz bu şehrincaddeleri karanlık,bulutlar ağlamaklı,gökyüzü bulanık. Ben ise paramparçayım bu gece…Böyle olur muydum, bilmemolmasaydım sana âşık. Sahilde dalgalar konuşuyorama kimse duymuyor sesini.Martılar bile susmuş,gece ağır bir hüzün gibişehrin omuzlarına çökmüş. Ve ben anlıyorum artık;şehir aynı şehir,sokaklar aynı sokaklar……

Yıllar sonra seninlekarşılaşmak da varmış kaderde.Ne senden bir eser kalmışne de bende… Sana diyemediğimiki kelimelik bir cümlehep dert oldu yıllarca içimde. Merak edersen neydi diye,bırak kalsındurduğu yerde. En güzeli;evli evine,köylü köyüne… ✍️ Celal Özdemir

Eskidendostlarım vardı.Akrabalarımdan yakın,akrabalarım kardeşten yakın,kardeş isecanımdan yakındı. Şimdibir ben kaldım. Canım kardeşimden uzak,kardeşim akrabalarımdan uzak,akrabalarım dostlarımdan uzak…Dostlarım iseellerden uzak oldu. Ve şimdibir akşam vaktikendimle oturuyorum. Anlıyorum kiinsanı yalnız bırakanmesafeler değil… insanların değişmesidir. ✍️ Celal Özdemir

Barikatlar kurdumyüreğimin her yerine,vefasızlar gelip bir dahaişgal etmesinler diye. Eylemler yaptım,protestolar, direnişler…Ve duygularımdadevrimler. Artık kimseeski yolları bulamaz. Çünkü beno yolları çoktan yaktım. Ve bilsin herkes:Bu kalbe bundan sonrane işgal varne teslimiyet. ✍️ Celal Özdemir

Madımak’ta yandık,Başbağlar’da kurşunlandık.Siz bizikendiniz gibi sandınız amaaramızda bir fark vardı: Biz insandık. Aynı toprağın çocuklarıydık,aynı göğe kaldırdık başımızı.Ama birileriateşi, kurşunu ve nefretibize miras bıraktı. Yine de bilsin herkes:Biz kin büyütmedik yüreğimizde,çünkü kanla yazılan her acının üstündebir tek şey kalır sonunda: İnsan olmak. ✍️ Celal Özdemir

Yanarken ağaçlarçatırdayarak bağırıyorlardı. Doğarken beşiğimiz,doyarken kaşığımız,kapımız, eşiğimiz olangüzelim ağaçlar… Tavşanlar, sincaplar,yılanlar, böcekler,kuşlar, kelebekler,ceylanlar, geyikleralev alev yanıyorlardı. Siyaha dönüşürken yeşillikleralevlere doğru uçuyordu keklikler.Belli ki eşini ya da yavrusunu arıyorlardı.Ateşte yanmayanlar nereden bilsinler? Ateş düştüğü yeri yakıyor…Kimi ağaçlar için kendisi de yanıyor,kimi umarsızca gülüp oynuyor.Yanan sadece canlılar değil ki;bir ülkenin geleceği yanıyor… Bir gün küle döner bu…

Önce evler betonlaştı,sonra kalpler. Ardındansokağımızdaki çeşme kurudu,gözlerimizdeki neşe gibi. Çocuk sesleri azaldı,kapı önleri sessizleşti.Bir zamanlar gülüşlerle doluo eski mahalleyavaş yavaş sustu. Pek bir şey kalmadı eskilerden;bir sen,bir ben,birkaç yoldaş,birkaç yaren… Ve şimdibaşımızın üstünde dönendüzeni bozuk bir evren. Beton yükseldikçeinsan biraz daha küçüldü. Ve anladım ki;şehir büyüdükçeinsan yalnızlaşıyor. ✍️ Celal Özdemir

Bıktım nazlarından, yalanlarından,kendini beğenmiş tavırlarından.Daha fazlasını çekemez bu can;nereden incelirsekopsun oradan… Ne sözlerine kaldı inancım,ne de gözlerinde eski bir ışık.Bir zamanlar gönül verdiğim yarmeğer kalbime düşenen büyük yanılgıymış. Artık ne yolunu beklerim,ne adını anarım gecelerde.Kırıldıysa gönül bir yerinden,bırak kader ne yazdıysakopsun oradan… ✍️ Celal Özdemir

Bugün bir dosttan haberini aldım,yüreğim sıkıştı, öylece kaldım.O anlattıkça ben maziye daldım;geçmişi andıkça ağladım bugün. Duydum bir başkasıyla evlenmişsin,kızına benim adımı vermişsin.“Onu hâlâ seviyorum.” demişsin;duyunca hıçkırıp ağladım bugün. Sen de inattın, ben de senden inat,birbirimizde arardık kabahat.Gelinin olmadım, sen bana damat;pişmanlık duyup da ağladım bugün. Duydum bir başkasıyla evlenmişsin,kızına benim adımı vermişsin.“Onu hâlâ seviyorum.” demişsin;duyunca…

Seninle son görüşmemizdeakasya çiçek döküyordu.Yaz mevsimi bitiyordu,kırlangıçlar göç ediyor,uzaklara gidiyordu. Bir plakçının dükkânınıntahta kasalı hoparlöründebir şarkı yankılanıyordusokağın içinde. Ve “Unutamazsın” şarkısınısöylüyordu Ayşe Mine… Sanki şarkılar bileayrıldığımızı biliyor,bizim için söylüyordu. Geçse de aradansensiz onca zaman,yalan değilmişo şarkıda anlatılan. Hiçbir şey yok unutulan…Bitmedi hiç yıllardıryüreğimdeki sevdan. Gitmedi hiç yıllardıro şarkı kulağımdan… ✍️ Celal Özdemir

Bu sokağın her yerindesenin ayak izlerin var.Yüreğimin derinindebıraktığın közlerin var. Dili olsa da konuşsagezindiğim bu sokaklar;seni hâlâ sevdiğimibir de onlar anlatsalar. Akasyalar, manolyalarsanki nispet yapıyorlar.Unutmuşlar kokusunu,senin gibi kokuyorlar. Dili olsa da konuşsagezindiğim bu sokaklar;seni hâlâ sevdiğimibir de onlar anlatsalar. ✍️ Celal Özdemir